Ιφιγένεια (επτανησιακό θέατρο)
Γεωργουσόπουλου για την Ιφιγένεια του Κατσαΐτη, σε σχέση με τη μεταφορά του έργου από τον Σπ. Τούτη η διδαχή προβάλλει με τη σειρά της την κοινωνική όψη της εποχής, που θα μπορούσε να αποτελεί εικόνα μιας μικροαστικής οικογένειας και όχι τους ήρωες μιας κλασικής τραγωδίας που θέλει τους χαρακτήρες ακέραιους και ενίοτε υπερανθρώπινους.Η «Ιφιγένεια» του Πέτρου Κατσαΐτη είναι πιθανώς το πρώτο και πλέον αντιπροσωπευτικό έργο, με το οποίο η Commedia dell arte κάνει εμφανή την παρουσία της στο επτανησιακό θέατρο και ακολουθεί πιστά, ως ένα σημείο, το ομώνυμο ιταλικό πρότυπο του Λοντοβίκο Ντόλτσε. Είναι ένα έργο με 3.858 ομοιοκατάληκτους δεκαπεντασύλλαβους, με πέντε πράξεις -πιθανή επίδραση της commedia erudita- έναν πρόλογο, όπως και ένα σύντομο επίλογο. Ευαγγελάτο είναι: «Ένα φιλολογικό κείμενο με έκδηλα τα σημάδια της εποχής του.
Τα νοήματα που θέλησε να περάσει ο συγγραφέας στο κοινό που τον παρακολουθούσε, προφανώς κινούνταν στο επίπεδο της χριστιανικής διδαχής και των αναγνωσμάτων που προσφέρουν απλά ηθικά διδάγματα μέσα από την καθημερινότητα. Οι δραματουργικές μετριότητες του Κατσαΐτη σε σχέση με την κρητική δραματουργία είναι δυνατόν να εντοπιστούν, καθώς η χρήση τεράστιων ρήσεων προβάλλει αδεξιότητα στην καταγραφή απόψεων και πιθανώς εκφραστική αδυναμία του συγγραφέα. Σύμφωνα με την κριτική του Κ. Οι εξαρτήσεις από την κρητική δραματουργία είναι τόσο γλωσσικές όσο και φραστικές, όσο και σε σχέση με τη δραματική τεχνοτροπία και τη σκηνική οικονομία.
Φλυαρία, αφέλεια, σκηνική ακαμψία, αισθητική ανισορροπία από τη μία και από την άλλη δροσιά, γλωσσική ευφράδεια, λαϊκή αυθορμησία, χειμαρρώδες μειχτό ύφος, ευτραπελία, ευθυβολία και αφοπλιστική αυθάδεια». .